خوار-گیاه -خامی   

مرد گیاهخوار شده بود. درست شب تولد چهل سالگی اش اعلام کرد که گیاهخوار شده است. به پیتزاهایی که سفارش داده بودیم لب نزد و فقط سالادها را خورد. ربطی به  کتاب فوائد گیاهخواری که جهانگیر هدایت زحمت تصحیح ش را توی پای ام کرده بود و آن روزها اطراف تختم ولو بود؛ نداشت. هم غذا نداشتم ؛ تنهایی غذا خوردن را هم دوست نداشتم. چند روزی فکر کردم که تحت تاثیر کسی این تصمیم را گرفته یا قصد دلربایی درکار است. عکس های همکارانش را نگاه کردم. دختر لاغر و عصبی اتوکدکار که به کدخدا معروف بود توجهم را جلب کرد. جوری که متوجه کنجکاویم نشود پرسیدم گلنار گیاهخوار است یا نه؛ که نبود. مرد گفت دخترک عاشق کباب کوبیده ست و حالِ او را به هم می زند. سبزیجات و علوفه اش را می خورد و شب ها بابونه و آویشن دم می کرد و می نوشید و می خوابید. سعی می کرد به من حالی کند که سموم ازبدنش دفع شده اند؛ خوشحال است و آرامش هفت بندش را فرا گرفته است. من به عوض می خواستم به او ثابت کنم که هنوز هم از کوره در می رود و کنترل اعصابش را ندارد. با همین غرض از یک جایی به بعد گفتم من دیگر غذا درست نمی کنم . با آرامش و مهربانی گفت هیچ عیبی ندارد و می تواند برایم چیزی از سرراه بخرد یا سفارش بدهد یا اگر غذای خانگی دلم می خواهد برایم درست کند و خودش نخورد و همان گل و گیاه خودش را بخورد. لیست خریدش را تهیه نمی کردم تا خودش که ادعا می کرد سرحال و با انرژی است؛ خسته و کوفته از سرکار که برمی گردد خریدش را انجام دهد. به راحتی انجام می داد. به نظر صبور و انرژی دار می آمد حتا وقتی تخته نرد بازی می کردیم دربست به من اعتماد می کردتا تاس ها را جفت جفت به نفع خودم بخوانم. برای بالاآوردن خشمش رفتم سراغ رازهایی که روزی برایم گفته بود ولی هیچ وقت دیگر نمی خواست روآورشان کنم ؛مثل قضیه ی زیر کرسیْ دست در دامن نرگس خاله بردنش و ترسیده پس کشیدنش وقتی که با کهنه ی حیض برخورد کرده بود.  چه عکس العملی دیدم؟ خندید و گفت قدیم ها که پد نبوده زن ها چه همه مرارت می کشیدند. هرچه بلد بودم از گاف هایی که داده بود برایش ردیف کردم و گاهی خودش با چنان ولعی داستان ها را گوش می کرد که انگار اولین بار است دارد می شنودشان. آخرین برگی که دستم مانده بود سرگذشتی بود که برای خلاصی از شرش هرهفته به روانکاو می رفت. یک روز وقتی که دوازده ساله بوده با عمه خجسته و مامان سیروس و آبراهام پدربزرگش سوار تاکسی می شوند تا بروند سه راه باغشاه عروسی عنایت. تا بخواهد تابلوی مغازه ها را بخواند و آدرس فروشگاه لوازم شکار و دوچرخه فروشی و تودوزی اتومبیل جمال نداف و خیمه ی خیام را به خاطر بسپارد؛ می بیند بقیه پیاده شده اند و تاکسی همچنان دارد پیش می راند. می گفت تا به این سن؛ تاکسی هنوز او را پیاده نکرده است؛ همچنان بوق می زند و دنده عوض می کند و می راند و او تابلوی مغازه ها را از بر می کند. اولین درخواست و پیش شرطی که برای شروع زندگی با من داشت همین بود که به او فرصت دهم تا بقیه را متقاعد کند که تاکسی واقعا او را هنوز پیاده نکرده است و یا روانکاو او را مجاب کند که خیالاتی شده است. یک شب وقتی عرق زیره اش را خورد و خواست بخوابد به ش گفتم که شب ها از صدای بوق تاکسی ئی که می آید زیر پنجره و می خواهد او را سوار کند خوابم می پرد. اولین باری بود که این جوری دستش می انداختم. زیادی بدجنسانه بود.  آمدم با لحن دلسوزانه ای بگویم که منظورم این بوده که چرا دکترش کار زیادی برایش انجام نداده است. در سکوت و نیمه تاریکی نگاهم کرد. کار خوبی نکرده بودم. رفت به طرف کمد. با آرامش رخت هایش را پوشید. از در رفت بیرون. دویدم به طرف اتاقش و کیسه داروهای ش را چنگ زدم و پریدم توی راه پله و تا دهانم را باز کنم صدای بوق ماشینی را شنیدم. از پنجره ی راه پله بیرون را نگاه کردم. تاکسی مرد را سوار کرد و رفت.

لینک
   قرار: پشت چاپارخونه   

بهاردوسی جان؛ صندوقچه ی پر ز مگوی من....
 می‌دانم مرض است ؛ولی دلم غصه‌خور می‌خواهد. دوست دارم کسی باشد که به هرحال غصه‌ام را بخورد. غم داشته باشم غصه‌ام را بخورد. خالی باشم غصه‌ام را بخورد. شاد باشم غصه‌ام را بخورد. برقصم غصه‌ام را بخورد. قتل کرده باشم غصه‌ام را بخورد. حرف بزنم؛ پس بیندازد تو صندوقخانه‌اش نفتالین بزند بید نخورد نگه دارد فقط نگه دارد. تو می‌توانی فقط.
بهارم بهارم ؛
پر و خالی با همم. دلتنگی و دلهره و ناشادی و تمنای دیدار و روزهای آفتابی و روزهای خط‌دار ممتد غروبین را همه درهم زندگی می‌کنم. همه درهم پیش‌گویی می‌کنم.  همه‌دان خودم شده‌ام. عذابانم عذابان.  لباس خیال می‌دوزم. تنگم می‌شود. گشادم می‌شود. آخ اگر اندازه در بیاید چه؟ نچ. نمی‌شود. اندازه که باشد می‌مانی کدام مهمانی‌ها بپوشی‌اش. فکری می‌شوی. کی به تن‌ات بپسندد و کی نپسندد.
بهاردوسی جانم انار سیستانم ؛( خانم‌دوسی - یادش به جان -این را از دهان من می‌خواند برایت؟)
تو چه می‌گویی؟ این‌بار کاش چیزی می‌گفتی. یارنگه‌داری به من می‌آید؟ امن و امانت پیدا می شود پر ِ دومن ِ من؟ گرم و گیرا می‌مانم تا آخر چله؟ آن‌هم این تحفه! تو انگار دعای گلپردوستی کسی ناخبر پر بالش‌اش گذاشته پیشَکی. حاجت به خرچنگ‌ قورباغه‌های دکان موسی نیست. آخ بهاردوسیْ یار این یار؛ساعت دست بدهد برایت خط می دهم باز؛ ولی لایق مهر است.

الیوم سیزدهم قوس یکهزار و سیصد و نود- گلپر

لینک