مرگ (بر) من   

از احساسات آدم های خام و پرورده نشده خوشم نمی یاد....مبتذل اند... از مرگ خام و پرورده نشده هم خوش ام نمی یاد... مثل مرگ توی خواب که بس که خیال اش را کرده ام مبتذل شده است...

آدم فداکاری هم نبوده ام که" مرگ از شدت دیگر خواهی" راست کارم بوده باشد...چیزهای بزرگ و پرشکوه هم مبتذل اند....

مرگ خوب مرگی است که  در حال نوشیدن کوکا کولا می آید در حالی که امید داری یک گاز دیگر به ساندویچ ات بزنی ... یک روز آفتابی... روی چمن های خنک یک پیک نیک...

خبر از مرگ ات اگر داشته باشی زودتر از موعد؛ از وسواس می میری...

چه قدر کشف های آمده و جرقه زده که وسط های راه ول شده اند و جمله نبسته... چقدر جمله که نبسته و داستان نشده... چقدر داستان که فیلم نشده... چقدر فیلم که جایزه نگرفته... چقدر من که خوشگل نشده ام و لباس فاخر نپوشیدم و مراسم چیچیزک  جایزه نگرفته ام و داور نشده ام....

چه قدر کسان که من نشده ام.... چه قدر ژست کول جلوی دوربین که نگرفته ام... چه قدر آدم که هنوز نمی داند من چه با حال ام!

مرگ برای هیچ کس به اندازه ی آدم افسرده جایزه و پاداش ندارد ولی به آسانی نمی آید تا خودت را نکشی... ولی آنگاه که خلاصی پیدا کردی و امیدی یافتی و چارچنگولی به اَنَک دونَک های زندگی چسبیدی آن وقت می گوید حالا قاقا بخور بریم ددر....  

چه قدر بزرگ شدن برای مان معنایی مساوی وا دادن داشته است؟.... قوی شدن و غول شدن یعنی توان مواجه شدن با بدبختی ها  و وادادن بدون درد و خون ریزی .... حسن ختام اش هم پذیرفتن مرگ.... و به این ترتیب تجربه و بزرگی یعنی یک " وا بده بشین سر جات" بلند و رسا....به این پارادوکس خر رنگ کن دقت کرده اید؟.... می گویند زندگی به جایی می برد یک انسان سالم را (که همه چیزش از کار و بازنشسته گی و نوه و نتیجه و دیدن عروسی و شیرینی خوران همه گی به جا بوده است) که خودش دیگر با قلبی مطمئن از مرگ استقبال می کند.

این شکوه مصنوعی که 50-60 سال به خودت داده ای تبدیل به عفونتی شکلات پیچ می شود ... گیریم مبتذل نه ولی چه کمدی ای از این کامل تر....

وصیتی ندارم فقط خدا منو ببخشه که چن تا گلدون من جمله کاکتوس خشک کردم و شاید دل یه پاندا و یه پلیکان و یه فُک و یه حلزون رو شکسته ام... طلاهام رو به دخترم ندین می یاد بپوشدشون کوفت اش می شه انگاری من وغ دارم نیگاش می کنم...ساعت ام همیشه عقب بوده هرکی دست اش کنه جوون می مونه... از خلوت هم هر کی سر درآورد نوش جون اش...

 

لینک