هراس من باری از خداد فوتیِ هیچ ارتفاعی نیست....   

عشق همیشه یه تیکه های پنهان و مرموز و ناگفته داره که هیچ وقت رو نمی شه.... جای این نا- نشون دادنی ها و ناگفته ها یه جایی هست مثل جعبه سیاه هواپیما...هیچ وقت رو نمی شه مگر با انفجار یا سقوط و مرگ.... فقط در انتحار کشف می شن...فقط موقع حرفهای آخرُ  زدن و پشت کردن و واسه همیشه رفتن ممکنه که این کدها نمایان بشه....خیلی تراژیکه ولی یه وخ لازم داری به طرز کاملن خودکشانه به آتیش بزنی تا این  تیکه های دوست داشتنُ  استخراج و معنی کنی...مث امید نشئگی به آخرین ذرات یه سرنگ آلوده می مونه... بعد هم راهتو بکشی و مث قوی زیبا بمیری.... ولی انتحاری تر از اون اینه که دست به عملیات مرگ آور بزنی و تو جعبه سیاهه هیچی نبوده باشه....

لینک