سندرم بچه‌ی‌حرفگوشکن   

بر من که به‌شخصه چون آن گوسفندی‌ام که به محض جلوی وانت نشستن ، دلش برای خاطرات عقب وانت تنگ می‌شود و گریه می‌کند؛هیچ حرجی نیست که دائم یاد گذشته کند حتا اگر انگ پیری و ناپویایی بخورد، چرا که من با تایید و گواهی دکتر به خاطره‌بازی مشغولم. از خاطره‌ها داستان می‌سازم؛ چه بنویسم چه ننویسم‌شان..

مثل امروز که به طرز عجیبی ذهنم ورق می‌خورد و مرا می‌برد تا آنجا که به خاطر آورم کدام عادتم از کجا آمده یا حرف چه کسی - هرچند خودش روحش هم خبر نداشته باشد- تا همین امروز روی من اثر گذاشته است.


مریم مصطفوی: اولین کسی که اولین لایه‌ی خوش‌بینی مرا مانند کربن روی کارتهای رمزدار خراش داده است مریم مصطفوی همکلاس چهارم دبستان من بوده است. بهترین دوستان من در سالهای مدرسه همیشه معمولی‌ترین آدمها بوده‌اند. نه زیبا نه باهوش نه پولدار نه معروف نه شوخ نه پرسروصدا . هیچی نبودند. مثل آب بی‌مزه و رنگ و بو. یک جور صمیمیت بی‌نامی یکهو بین ما اتفاق می‌افتاد. چشمها هم بی‌تاثیر نبودند مثلا همین نامبرده چشمان درشت سیاه و مژه‌های زبر و بلندی داشت. من همه‌ی حرفها و ترسها و آرزوهام را برایش می‌گفتم.بعد از یک مدت لیست بلندی از آرزوهای من دستش افتاده بود. مثلا می‌دانست که من شلوار مخمل‌کبریتی پیلی‌دار خانم معلم ورزش‌مان را دوست دارم. می‌دانست من شومیزهای کتان را دوست دارم. یک روز زنگ تفریح به من گفت فروغ من برایت از همین شلوارها خریدم. جزئیات خرید هم بی‌نقص بود، حتا باران هم گرفته بود و مامانش گفته بود ول کن هوا خراب است و تازه  این شلوار که اندازه‌ی تو نیست و این هم گفته بود که چکار داری با پول خودم می‌خرم. به این بسته‌‌ی کادویی هر روز یک قلم اضافه می‌کرد. فروغ آن تلِ گلدار که دوست داشتی از درخانه‌مان خریدم برایت، آن مدادتراش میگوشکل، آن دفتر سه‌بعدی با عکس‌های چشمک‌زن. گفتم مریم کی برایم می‌آوری، می‌گفت صبرکن به وقتش. گفتم من برایت چه بخرم،گفت از همین جورب‌ها که خودت داری. من از همان عنفوان بچگی عاشق جورابهای اسکاچ بوده‌ام. ای بابا. چه کم‌توقع. به سرعت رفتم از مغازه پشت خانه برایش دوجفت خریدم؛ کادو کردم گذاشتم توی کیفم. تنها هوشی که به خرج دادم این بود که بهش ندادم. هفته‌ها این کادو در کیف من می‌رفت و می‌آمد،کاغذش کم و بیش پاره شده بود ولی چیزی به دستم نرسید.آنقدر از داستان گذشته بود که اگر ازش می‌خواستی یک دور دیگر بگوید که چه چیزهایی توی بسته هستند خودش یادش نمی‌آمد. جورابها کماکان در کیف من حمل می‌شدند. خواهر بزرگترم که روزی دنبال جوراب می‌گشت در کیف مرا باز کرده بود(داستان جورابها را می‌دانست) و بی اجازه‌ی من یکیشان را برداشته بود و پوشیده بود. آن موقعها کسی بچه‌ها را آدم حساب نمی‌کرد. مثل الان نبود که همه روانشناس باشند و دست به دست دهند تا یک مشت توپوزی نخورده‌ی پیش‌نوک به اسم بچه؛ پادشاهی کنند. الان اگر ازم بپرسید که بی‌اعتمادی چطور در من شکل گرفت چیز هولناکی یادم نمی‌آید. اسمی برایش نداشتم. فقط آرام فهمیدم آدمها همیشه راست هم نمی‌گویند. اگر بگویی چه چیزش آزارت می‌داد بیشتر می‌گویم این که فکر کردم او از من باهوش‌تر است و من خنگ و کودنم. از همه بدتر که داستان این حماقت را باید از بقیه پنهان می‌کردم و یا نگران بودم که مریم مصطفوی مرا که بچه‌ی معدل بیست قشنگی بودم با این ماجرا دست نیندازد.


شیرین صادقی: شیرین صادقی مرا در یک بعدازظهر گرم تابستانی در حیاط خانه‌مان در شیراز دید درحالیکه هنوز داشتم با چند مسئله باقیمانده و نفهمیده از سال تحصیلی گذشته کلنجار می‌رفتم و وقتی نظرش را پرسیدم گفت: اوووووه. هنوز یادته؟ و به من توصیه کرد که تابستان زمانی است که باید تمام چیزهایی که در سال گذشته یاد گرفته‌ایم را بریزیم دور تا مغزمان برای سال جدید جای خالی داشته باشد.آن سالها اگر الگوی خوره‌تری دور و برم بود حتما پیروی می‌کردم ولی من متاسفانه در شهر گل و بلبل به سر می‌بردم  اگر به همکلاسیهای دیگر هم سر می‌زدی مهمترین کشفش  این بود که شربت آلبالو با یک نصفه لیمو خوشمزه‌تر می‌شود. بنابراین دنباله‌ی محفوظات سال قبل را هیچوقت پی نگرفتم و تا حال به غیر از کاربرد داستانی اتفاقات، هیچ چیز جدی دیگری برایم وجود ندارد. مغزم چون بوتیک شیکی‌ست که سالی یک قلم جنس با کشتی از جایی دور برایش ارسال می‌شود و همان هم به فروش نمی‌رود.از اتفاق با شیرین صادقی امسال دیداری داشتم . به محض این که یک کتاب لاغر دستم دید گفت اوووووه. یادمه تو همیشه مغزت خیلی کار می‌کرد.


 حالا اینها دوتا از موثرترین‌ها بودند. جادارد یاد کنم از نگین که روزی در خردسالی به من گفت: قاشق را که توی دهانت می‌کنی، دهانت را تنگ نبند و قاشق را از لای دو لب چفت‌شده‌ات بیرون نکش، حالم بهم می‌خورد. و من تا همین امروز قاشق را که توی دهانم می‌کنم محتویاتش را با دوتا دندان جلوم خالی می‌کنم و مانند شیارکش دوخط موازی روی قاشق به جا می‌گذارم تا کسی حالش به هم نخورد. سرآخر امضای‌ام که شبیه کلمه‌ی «ملیِ» دفرمه است را مدیون روز ملی نفت و دکترمصدقم که در خانه‌ی ما با اسم و رسمش همزمان با دوران دیب‌دمینی و هانسل و گرتل آشنا می‌شدی.‌

لینک