ترانه آناليز   

سردرد و خانه نشينی مزمن يک خاصيت داشت و آن هم تشديد سندرم گير مضاعف بود از طرف من به ترانه های قديمی:

‌من زنم نه يه عروسک - کوکی باشم و بخندم- با دروغی می شکنم من- با يه مهربونی زنده ام ( دليل شکستن و زنده شدن روزان زنانه که به مودی بودن تعبير ميشه)

هميشه قصه اين بوده تو يک لحظه تو يک ديدار - يه زخم از زهر يک لبخند تمام عمر فقط يکبار- پس از اون زخم پروردن پس از اون عادت و تکرار ( يک زهر خند اوليه ( نه حتا لبخند!) و بعد هم زخم پروری و عادت ... همه اش هم ماشااله اجناس لطيف و متعالی..... اين است ترکيبات و کاتاليزورش در عاشقيت!)

اين هم مال ويگن خدا بيامرز که گفت : می رفتند در چشمم چين های دامانت!( همه اش فکر کردم ويگن بايد کجا نشسته باشه که چين های دامن طرف تو چشمش بره که توی تکرار بعدی متوجه شدم می گه می رقصند در چشمم.....) 

 

لینک