شیاطین تحریف در تاریخ زلزله- قسمت آخر

خاطرم می‌آد تو دفتر روزنامه نشسته بودم. مرحوم ادیب که آن موقع جوان بسیار برازنده و رعنایی بود با مرحوم خوانساری وارد شدند. همان روز از صبح دوتا از پاسبون‌های شهربانی موی دماغ دکه‌ دار سه‌راه امیراکرم شده بودند، ما هم کشانده بودیمشان دفتر به حرف حساب و سرآخر به‌شان دوتا چایی داده بودیم و ردشان کرده بودیم. حالا دوتا چایی که عرض می‌کنم نه که دوتا چایی. خلاصه خیلی روز کسالت‌باری داشتیم. به مرحوم ادیب گفتیم حال و اوضاع را گفت روزی که روزت بود گرومب گرومب گوزت بود. خیلی خندیدیم. یادش‌به خیر. شوخ بود. آن روزها زلزله‌ی قیرکارزین اتفاق افتاده بود. بچه‌ها خیلی مشغول بودند. همه خسته بودیم. کار تا سقف چیده شده بود. هرجور که حساب کردم دیدم بنده خودم را هم هلاک کنم با این کله ی دمغ صفحه ام بسته نمی شود. به مرحوم ادیب گفتم ادباری! این اسم را من روش گذاشته بودم. ایشان هم به من می گفتند کثافت؛ عوض فراست؛ خلاصه گفتم ادباری من یک نیم بطر همین جا توی کشو دارم بیا بزنیم صفا کنیم حالی عوض کنیم. مرحوم خوانساری که خب خواننده ی خوبی هم بودند و هنوز هم رودست ایشان نیامده است گفتند اگر می خواهید این فاضلاب را باز کنید؛ اشاره کردند به حنجره شان؛ این کم است. گفتند برویم منزل ما که نزدیک تر است؛خانم من هم دستپخت بهتری دارند. منزل خوانساری خیابان نادرشاه بود. مرحوم ادیب گفتند آن نیم بطر که کم ِ عمه تان است. عرض کردم شوخ طبع بودند. خلاصه مرحوم خوانساری به منزل تلفن کردند و سفارشات لازم را دادند؛ ما هم گفتیم برویم سرراه یک کافه بنشینیم چندتا آبجو بنوشیم و بعد برای شام برویم منزل خوانساری. همان سر کوچه ی دفترمان یک کافه بود. دفتر را قفل کردیم و از پله ها آمدیم پایین و کلید را تحویل حسن رشتی سرایدارمان دادیم و گفتیم که ما سر کوچه می رویم کافه. هوا گرم بود. خیلی تشنه بودیم. نفهمیدیم چطور نفری سه بطری آبجو را در یک ساعت نوشیده بودیم. مرحوم ادیب خیلی زودمست بود. تا مست می شد هم بنا می کرد سربسر کسی گذاشتن. آن شب هم بند کرده بود به خانم و آقای میز بغل که آقا هرجا می روید ما را هم مهمان کنید. این شوخی نابجایی بود. جوانک به سر و شکل و فکل کراوات ادیب نگاه کرد. پاک گیج شده بود. طفلک حتی روش نمی شد دست به یقه شود. کم کم خوانساری شروع کرد به خواندن. اول کمی آواز دشتی زمزمه کرد. بعد بلندبلند بنا کرد به چهچهه و سرآخر تصنیف تو را ندیدن . حالا ادیب شروع کرده بود به دعوت کردن از خانم و آقا برای صرف شام به منزل خوانساری. همین طور رفته رفته به بطری های ششم و هفتم رسیده بودند. خودم هم مست بودم ولی آنقدر نه لایعقل. به فکرم رسید تلفن کنم به منزل خوانساری و اطلاع بدهم که نمی آییم. از تلفن کافه به منزل خوانساری زنگ زدم. به خانم گفتم نگران نباشند من ایشان را می رسانم بعدا. به هر زحمتی که شده بود این ها را برگرداندم دفتر. ساعت از 2 گذشته بود. من ساعت 4 باید رپرتاژ را کامل به چاپخانه می فرستادم. تصور بفرمایید آقای خوانساری از شور گذشته بودند داشتند گوشه زنگ شتر می خواندند؛ ادیب ادبار بیخ گوش من از حیف و حرام شدن مهمانی منزل خوانساری و ساق و سم نسرین ؛خانم خوانساری می گفتند و من هم دارم عکس و تفصیلات کنار هم می چسبانم. کار را تقریبا تمام کرده بودم با همان احوالاتمان که ناغافل گلاب به روتان ادیب دقیقا روی نسخه ی آماده به چاپ من شکوفه زد. حالا آمار کشته شدگان و محله های خراب شده و شاهدین صحنه و مبالغ کمک ها و پیام شاه و شهبانو و خیرین و نیکوکاران؛ همه رفته قاطی خرده لوبیا و نان جویده و رب گوجه. ادیب تازه هوشیار شد. خوانساری از تمنای بوسه از لعل لب منصرف شد و سکوت همه جا را گرفت. یک ساعت دیگر فرصت داشتم تا بچه های چاپ به سراغم بیایند. نشستیم از اول قصه ی تلفات و خرابی و پیام شاه و شاهدین فاجعه و فهرست کمک ها و صلیب سرخ و آبی را از خودمان درآوردیم. قصه گفتیم و خندیدیم. گفتم ادبار گردن شکسته عکس ها را چه کنیم. گفت خرابی بود خرابی هم آمد روش؛ کسی تشخیص نمی دهد خرابی از کجاست. کله اش پرباد بود. حرف های بودار هم زیاد می زد. خداشان رحمت کند. خیلی شیطان بودیم.

/ 11 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
الف

همين حالا هم خيلي شيطاني!

زیر زمینی نشین ها

...این حاج اقا عجیب بوی الگ دولنگ دخو رو میده...اقاشون هم که عاشق روحوضی بوده احتمالا... مثه چرند و پرند

سناتور

آخراش داشت سیاسی و جالب می شد... نقل خاطره ای بود تمام عیار...جالب..مرسی[لبخند]

تنهایی در جمع

عالی بود. مثل همیشه. جوری نوشتی انگار خودت در آن حال و هوا و سال ها بوده ای. جل المخلوق! خرابی بود خرابی هم آمد روش...

عین.میم

سگم. از آن خواب‌های بد بیدار شده‌ام و پاچه می‌گیرم. فیلترشکن از کار افتاده. می‌افتم به زیر و رو کردن وبلاگ‌ها، مثل قدیم. خیلی وقت است دیگر وبلاگ نمی‌خوانم. البته در عصر فیس‌بوک دیگر کسی کارش به وبلاگ‌ستان نیست. هرچه لینک به لینک می‌روم همه یا تعطیلند یا فیلتر. نمی‌دانم از کجا راه به این‌جا می‌برم. پست اول، پست دوم، پست سوم... و تا آن‌جایی که گم شوم می‌خوانم. لذتی می‌برم از این قلم و این نوشته‌ها. پیش‌ترها شاید دیده باشم این‌جا را. حالا یادم نیست. خیلی چیزها دیگر یادم نیست. اما دوست دارم نوشتن‌تان را. شش هفت سالی می‌شود که هیچ‌جا کامنت نگذاشته‌ام. پاینده باشید فروغ خانم. من به شدت اضافه شده‌ام به این‌جا.

گیتی

کسی میخواهد برای زندگیش خسته کننده اش انگیزه ای پیدا کند وصدای خنده هاوگریه های کودکی سکوت کش دار وخسته خانه اش را بشکند 10 سال است برای رسیدن به این آرزو تمام راه های ممکن راامتحان کرده و به نتیجه نرسیده حالا دکتر بهش پیشنهاد کرده از طریق اهدا تخمک شاید این آرزو محقق شود و این دوست حاضر است از کسانیکه شرایط لازم را دارند با پرداخت مبلغی کمک بگیرد کسانیکه مایل به این کار هستند می توانند با تلفن 09360743916تماس بگیرند یا با مراجعه به وبلاگ اينجانب كسب خبر نمايند دوست عزيز جسارتا از وب شما كمك گرفتم يكي بخاطر روحيه اي بود كه در شما سراغ داشتم واينكه وب پر مخاطبي داري بهرحال اگر به اين نتيجه رسيدي كه جايش در وبلاگ شما نيست وآنرا نمايش ندهيد نظرم در مورد شما عوض نميشود

راشنو

خرابی بود خرابی هم آمد روش!! عالی بود مرسی

دختر بهار

عالیییییییییییییییییییییییییییییییییییی